សូមបើកដំណើរការ Javascript

មិនយល់

 ·  ☕ 1 នាទី  ·  🐱 ធិ

ប៉ុន្មានឆ្នាំហើយដែលមិនបានចេញសំណេររឿងរ៉ាវផ្ទាល់ខ្លួនបែបនេះ? ខ្ញុំមិនដឹងដែរ ប្រហែលជិត៣ឆ្នាំហើយទេដឹង តែចំឡែកអីថ្ងៃនេះបែជាចង់ចេញសំណេរមួយនេះឡើង។ មិនសប្បាយចិត្ត!!! មែនហើយថ្ងៃនេះអារម្មណ៏ខ្ញុំមិនសូវជាសប្បាយចិត្តប៉ុន្មានទេ មិនសូវជាទាក់ទងនិងរឿងការងារប៉ុន្មានទេ តែទាក់ទងទៅនិងរឿងម្នាក់នោះច្រើនជាង...។ មែនហើយ ពួកយើងទើបតែឈ្លោះគ្នាម្សិលម៉ិញ រួចហើយក៏ស្ងាត់រាងខ្លួន អ្នកណាជាអ្នកខុសខ្ញុំក៏មិនដឹងដែរ គ្រាន់តែដឹងថារឿងនោះវាតូចតាចប៉ុន្នោះ តែវាក៏បានប៉ះពាល់ដល់អារម្មណ៏របស់ខ្ញុំគួរសមដែរ ការងារមិនត្រូវចិត្តហើយថែមទាំងដៃគូរមិនយល់ចិត្តទៀត គិតមើលខ្លួនឯងទៅថាពិបាកទទួលយកប៉ុណ្ណា។ អូ!!! ខ្ញុំភ្លេចប្រាប់ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃចូលឆ្នាំចិនផង មិនដឹងថាចំថ្ងៃដែលគេហាមអីខ្លះទេ ព្រោះខ្ញុំមិនដឹងថាខ្ញុំនេះចិនឬក៏មិនចិននោះទេ ព្រោះកើតមកគ្រួសារខ្ញុំរកតែបបរហូបមិនចង់បានផង គ្រាន់តែថាឥឡូវសាច់ឈាមស្រស់ថ្លា មានសាច់មានឈាម ចឹងទៅគេគិតថាខ្ញុំនេះចិន (ខ្មែរចំបាទ!!!)។ ម្សិលម៉ិញនេះគឺថាថ្ងៃសែនចិនទីមួយ ព្រឹកឡើងមិនទាន់ មួរម៉ៅទាំងព្រឹក ហើយក៏បានច្រឡំផ្លាត់មាត់ជេទាំងព្រឹក ចាស់ៗធ្លាប់ប្រាប់ថាព្រឹកឡើងកុំអោយជេគ្នាប្រយ័ត្នអស់ហេង ត្រូវដែរ ថ្ងៃនោះថ្ងៃសែនទី១ទៀតចឹងតើបានធ្វើអីក៏មិនត្រូវ ។ និយាយរឿងថ្ងៃនេះវិញ ថ្ងៃនេះមានការធ្វើការនៅផ្ទះជាខ្លាំងបាទ ព្រោះអី? ព្រោះអតិថិជនដែលភាសារអង់គ្លេសគេហៅថា ក្លាយអ៊ិន នោះអី គឺគាត់ប្រយ៉ាប់ទាមទាររបាយការណ៏ខ្លាំងណាស់ ដែលការងារតម្រូវឲ្យធ្វើមួយអាទិត្យបែជាបន្ទាន់មកត្រឹមតែ២ទៅ៣ថ្ងៃ ខ្ញុំនេះមិនមែនម៉ាស៊ីនទេបាទ ដោយហេតុនេះហើយបានជាខ្ញុំត្រូវនៅផ្ទះធ្វើការ ហើយដែលកំពុងតែសសេរនេះគឺមិនមែននៅផ្ទះទេ គឺកំពុងនៅហាងកាហ្វេមួយកន្លែង ដែលជាហាងតែមួយគត់ដែលខ្ញុំពេញចិត្ត ព្រោះជាកន្លែងដែលស្ងប់ស្ងាត់និងមានព្រលឹងជាខ្មែរ (តុបតែងបែបខ្មែរសម័យទស្សវត្សរ៍ ៩០) ហើយដែលជាកន្លែងដែលខ្ញុំតែងតែមកអង្គុយដើម្បីធ្វើការ និង អានសៀវភៅផងដែរ។ ហាកកក! ចុះថាធ្វើការនៅផ្ទះហ្អី ហេតុក៏ថានៅហាងកាហ្វេអីណានោះវិញ? បាទគឺថាមានការស្ត្រេសជាខ្លាំងដែលត្រូវនៅអង្គុយម្នាក់ឯង ក្នុងបន្ទប់បួនជ្រុងបិទជិតបែបនេះ ចឹងហើយក៏សម្រេចចិត្តថាទៅអង្គុយនៅហាងកាហ្វេនេះតែម្ដងទៅ ណាមួយក៏បានធ្វើការចប់រួចរាល់ហើយផងដែរ បើទោះជាចេញមុនម៉ោងក៏ដោយ ហិហិ។ ហ៊ឹមដូចជាអស់អីនិយាយហើយ ថ្ងៃនេះត្រឹមហ្នឹងសិនចុះ ណាមួយក៏គ្រាន់តែចង់សរសេរពាក្យក្នុងចិត្តប៉ុន្មានឃ្លាតែប៉ុណ្នោះ មិនមានអីច្រើនទេ ឡាយសិនហ៊ា៕

ថ្ងៃពុធ ទី២៩ ខែមករា ឆ្នាំ២០២៥

ធិ

ចែករំលែក

ពុទ្ធិ
សរសេរដោយ
ធិ
មានជីវិតមានសង្ឃឹម